The story of my life

De afgelopen jaren bevond ik mij in de bevoorrechte positie om op de diverse plekken op onze aardbol mijn hengeltje uit te gooien samen met mijn zwager Gerard. Omdat het niet makkelijk is om op onbekend terrein aan de slag te gaan, maakte ik vaak gebruik van Nederlandse visreisorganisaties of goed bekendstaande locale visgidsen. Zo heb ik gevist in Friesland (karper), Tsjechië (karper), België (vliegvissen), Canada (bass), Oman (zee), Frankrijk (karper), Bulgarije (Zwarte Zee), Ierland (zee en snoek) en Mexico (Golf).

Voorafgaande aan dit soort visreizen, bereid je jezelf voor door het lezen van verslagen of door het aanhoren van de enthousiaste verhalen van vissers die zo’n zelfde reis hebben gemaakt.

Misschien was het niet verstandig maar ik was altijd erg optimistisch gestemd over de komende vangsten en droomde vaak over mega vangsten en giga vissen. Op een paar uitzonderingen na kwam ik toch wel erg vaak bedrogen uit. Meestal viel het tegen en het excuus dat we erg vaak hoorden was dat de week ervoor goed werd gevangen maar men had geen idee waarom het tegenviel op het moment dat wij er waren. Misschien stond de wind verkeerd of er waren andere weersomstandigheden die de vangst hadden beïnvloed.

The story of my life.

Ondanks deze opgedane ervaringen konden we niet de verleiding weerstaan toen we de folders inkeken van “Roned Sportfishing”. Deze organisatie is gespecialiseerd in het vangen van meerval in de Spaanse rivier de Ebro. Na het zien van de luxe villa wilde de vrouwen en beide jongste dochters ook wel mee en de trip werd snel geboekt.

Na een vlotte vlucht van Amsterdam naar Barcelona en een leuke rit met de huurauto’s kwamen we zaterdagmiddag 1 augustus aan op bestemming, Riumar, aan de monding van de Ebro. Daar werden we vriendelijk ontvangen door onze bruingebrande gastheer Ron en door villa en dorp rondgeleid en hierna de plannen voor de komende dagen doorgenomen.

Na een dagje acclimatiseren gingen we zondag aan het einde van de middag op pad voor onze eerste poging. Samen met twee andere Hollanders en visgids “Brabants Hoop in Bange Dagen” Dirk voerden we de Ebro op en een paar kilometer landinwaarts gingen we voor anker.

Elk koppel kreeg drie hengels en wij kozen voor de twee drifthengels en 1 kanthengel die met een breeklijn werd vastgelegd. Als aas gebruikten we levende paling en giebel. Nog niet wetende wat komen ging bleek dit de drukste avond van de week. We kregen 4 aanbeten en allemaal op de kanthengels binnen een uur. De aanbeet die we op onze hengel kregen was heel zeikerig en zette niet door. Dit leverde uiteindelijk een aanslag in het luchtledige op. De andere 3 aanbeten waren op de hengels van de twee andere vissers. De opbrengst was een doorgebeten onderlijn ( waarschijnlijk BleuFish), een misser en uiteindelijk toch de eerste meerval. Niet groot ( 1.10 m) maar toch leuk om te zien dat ze er zitten en hoop doet leven.

De volgende dag hadden we met Ron afgesproken om de zee op te gaan. De omstandigheden waren niet optimaal. We hadden ons goed voorbereid tegen zeeziekte want er woei een stevige bries uit het Oosten. Deze bries zorgde voor flinke golven en Ron vertelde ons dat ze deze wind al tijden niet meer hadden gehad en dat we het niet troffen. Hoofdzakelijk trollend en af en toe gooiend vingen we een paar visjes maar dit was niet om over naar huis te schrijven. Met een BlueFish van 60 cm en een andere kleine tropische verrassing was ik spekkoper. Verder gooide zeeziekte roet in het eten en twee van de vier vissers zagen groen en geel en keerde we eerder dan gepland terug naar de kust.

De keus om deze dag op zee te vissen was niet de gelukkigste. Want later hoorden we dat een opstapper ’s avonds op “onze” boot met “onze” hengels een vis ving van 2.10+m.

The story of my life

De derde dag werd weer een meervaldag met Dirk. Overdag lekker chillen bij het zwembad en wandelen op de markt van  Amposta. Nog nagenietend van de Bluefish filetjes van de BBQ stapten we op de boot en dit keer ging mijn dochter Iris mee.

We visten volgens dezelfde strategie en de twee stroomhengels en 1 kanthengel waren voor ons. Dit keer was de meeste activiteit op de twee stroomhengels. Helaas niet van meerval maar van Bluefish. De eerste aanbeet was voor Iris. De vis was goed gehaakt en ze moest alle zeilen bijzetten om niet overboord getrokken te worden. Na een spectaculaire dril waarbij de vis regelmatig ver uit het water kwam, lag de vis in de boot en Iris had de grootste vis van haar leven gevangen.

De vis was 90 cm en indrukwekkend om te zien. Snel een foto en de vis ging snel terug in zijn element.  Snel daarna een tweede aanbeet op de stroomhengel. Deze was voor Gerard. Wederom een Bluefish die naar een paar spectaculaire sprongen de strijd won en de onderlijn doorbeet. Dit was tevens de laatste aanbeet en de andere twee vissers hadden helemaal geen beet gehad.

De vierde dag hetzelfde verhaal. Overdag lekker luimen en bakken en ’s avonds vissen. Het enige verschil was dat er een ander koppel met ons mee ging. Deze keer kregen wij de kanthengels toebedeeld. Nadat vakkundig de lijnen weer werden uitgevaren en vastgelegd door Dirk begon het lange wachten weer. Buiten een paar schijn aanbeetjes die niets opleverden, was er veder weinig activiteit. Alleen het proberen op afstand te houden van de pitbull muggen hield ons bezig. Een half uur voor het einde van de sessie was er wat activiteit op de verste stroomhengel. Deze aanbeet zette niet door en na 5 minuten wilde Dirk checken hoe het met de aasvis ging. Terwijl hij binnendraaide werd de aasvis plots gegrepen en de haak werd gezet. Deze hengel behoorde toe aan het andere koppel en na een korte dril werd er een 1.54 cm grote meerval aan boord getrokken. Helaas niet aan onze hengels maar we waren toch een beetje blij (als de bekende boer) dat er vis aan boord was gekomen.

The story of my life

De laatste twee dagen hebben we actief gevist op de meerval met gids Martijn, Ebro kenner in hart en nieren.

Slepend vanaf Amposta met giebel en paling als aas hebben we kilometers rivier afgevist. Tevens hebben we op aantrekkelijke plekjes gegooid met pluggen en jerkbaits. Ik kan kort over deze twee dagen zijn. We hebben niets gezien, geen enkele aanbeet of poging daartoe gehad. Het enige voordeel was dat we geen last van de muggen hadden en dat we ’s avonds met de dames lekker uit eten konden.

“Save de best for last”. Is een uitdrukking die niet uit de lucht is gegrepen. De laatste avond kregen we het toch nog voor elkaar. We vingen onze megavis. We hadden hem/haar al een paar keer horen springen vlak bij ons huis en na een sensationele dril en onder toeziend oog van de dames lukte het ons om de vis op het droge te krijgen. Met een lengte van bijna 2 m was het een imposante vis, alleen het gewicht viel een beetje tegen. Snel op de foto gezet en terug in zijn element.

Ondanks deze laatste vis viel het ons allemaal een beetje tegen. Met een totaal van 5 visjes met z’n tweeën in 6 dagen en geen meerval kunnen we niet zeggen dat dit een succes verhaal is. I’ts the story of my life Toch wil ik meegeven dat we een heerlijke vakantie hebben gehad en dat we misschien nog wel een keertje teruggaan. Is het niet om te vissen dan wel om lekker te eten bij “Plan B”.

Groeten,

Ron